Ad
< terug

Totdat ik er bij neerval

Onderzoekers van het Cardiovascular Research Institute in Allentown Pennsylvania USA hebben het onderzocht. Mensen die lange afstanden lopen, leven korten dan mensen die ‘gematigd’ lopen. Ik leef korter of ga ik eerder dood? Hoe dan ook, het komt door het hardlopen. Ik heb teveel van mijn lichaam gevergd en dat zal ik bezuren is hun conclusie. Een nieuwe column van Henk van Duuren.

3 april 2014 (0 reacties)

 

 

Totdat ik er bij neerval

Onderzoekers van het Cardiovascular Research Institute in Allentown Pennsylvania USA hebben het onderzocht. Mensen die lange afstanden lopen, leven korten dan mensen die ‘gematigd’ lopen. Ik leef korter of ga ik eerder dood? Hoe dan ook, het komt door het hardlopen. Ik heb teveel van mijn lichaam gevergd en dat zal ik bezuren is hun conclusie.

Meer dan 40 jaren draaf ik rond met heel veel plezier. Het heeft geresulteerd in verantwoord gebruik van voeding, het nemen van voldoende nachtrust, me ontspanning gegeven en van het roken en alcoholgebruik af gehouden. Tevergeefse ontzeggingen. Ik ga, zoals iedereen, gewoon dood. Ietsje eerder, dat wel. Had ik maar niet moeten gaan hardlopen.

Kan ik het nog ongedaan maken? Vanavond niet om 10.00 u. naar bed, maar om 12.30 u. en niet eerder dan nadat ik een fles wijn soldaat heb gemaakt? Ja, rustig aan beginnen, de whisky komt later wel in beeld. Morgen niet vergeten een slof sigaretten te halen en koken is voorlopig uit den boze. Ik ga me verwennen met kant-en-klaar voedsel van een hamburgergigant. Ik weet alleen niet of het me allemaal zal smaken. Het water loopt me nog niet uit de mond en ik mag gelukkig nog even genieten van een bakje yoghurt met muesli.

Huilend stap ik mijn bed in. Mijn hele leven besteed aan een idee-fixe, een waanvoorstelling gevolgd, alles is voor niets geweest. Ik draai me keer op keer om, mijn vrouw vlucht naar de logeerkamer en laat me alleen met mijn verdriet. Herinneringen aan de vele trainingen, de wedstrijden en de ontmoetingen komen voorbij alsof ik vanaf de centrale loge op het eerste balkon van een theater naar een voorstelling kijk. Ik zie lachende gezichten, plezier, tevredenheid en gezond lijkende mensen. En de meesten gaan eerder dood. Mijn kussensloop is nat van de tranen.

Ontredderd en afgemat sta ik op, open het slaapkamerraam, voel de zon op mijn gezicht, zie de  groen wordende bomen, hoor de grutto’s in de uiterwaarden en hoor mezelf schreeuwen: “Ik loop hard, ik ga eerder dood, logisch toch! Hardlopers zijn namelijk eerder bij de finish!”  Mijn vrouw komt verontrust de slaapkamer binnen en vraagt of het wel goed met me gaat. “Jongen, ga ontspannen. Pak je hardloopschoenen en geniet van de mooie ochtend!” Ik vraag me even af of ze het artikel ook gelezen heeft en dit als een kans ziet om eerder van me af te komen. Ik lach om mijn eigen dwaasheid, pak de schoenen aan, geef haar dankbaar een kus met de woorden: “Ik ga hardlopen, ik blijf hardlopen, totdat ik er bij neer val!”

Henk van Duuren

 

Bron: Hardloopnieuws

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *