Ad
< terug

De hel van 92

Zo-n Elfstedentocht stelt weinig voor. Soms zit er wel eens een tussen die wat selectiever overkomt, maar meestal was het niet nodig de kunstijsbaan te betreden om het te halen. Zonder kunstijs lukte het meetal ook. Voor velen begon de training bij het eerste ijs op de vaart en nu kun je er ingewikkelde boeken over kopen. Wie zich in het dagelijks leven voldoende lichamelijk uitslooft om twaalf uur op twee benen te kunnen staan haalt het wel.

21 januari 2014 (0 reacties)

All along the Watchtower

Door Jitze Weber


Jitze Weber schrijft voor hardloopnieuws.nl zijn column “All along the Watchtower”.

Zo-n Elfstedentocht stelt weinig voor. Soms zit er wel eens een tussen die wat selectiever overkomt, maar meestal was het niet nodig de kunstijsbaan te betreden om het te halen. Zonder kunstijs lukte het meestal ook. Voor velen begon de training bij het eerste ijs op de vaart en nu kun je er ingewikkelde boeken over kopen. Wie zich in het dagelijks leven voldoende lichamelijk uitslooft om twaalf uur op twee benen te kunnen staan haalt het wel. De sportieve verbeelding van het lijden mag wel eens wat genuanceerd worden. Er zijn evenementen die meer training en toewijding vragen en tegelijkertijd de aandacht van het publiek moeten ontberen. Soms komt dat omdat men strijd wil zien vanuit een stoeltje. Alles gelardeerd met een vleugje geweld, gemenigheid, techniek, sluwheid of teamgeest. Prestatieve normen spelen een bijrol als het gaat om kijken en gezien worden. Bij de voetbalbond weten ze dat ze het te bont maken en vanachter de bestuurstafel wordt er nu een lobby op touw gezet om de salarissen over de volle breedte te verlagen. Ik kan mij niet voorstellen dat dat lukt. Het is een luxeprobleem dat een hardloper zelden zal meemaken. Veel schaatsers ook niet, al hebben sommigen tijdelijk een redelijke bolide onder hun kont. Grofweg kun je stellen dat het grote publiek liever teamsport ziet omdat mensen sociale wezens zijn. De projectie van saamhorigheid is meer terug te vinden in een slimme combinatie op het voetbalveld dan in het voortzwoegen van de intrinsiek gemotiveerde loper. Het verhaal kan nog zo fantastisch zijn, wat je aan hardlopen ziet is steeds hetzelfde. Lezend in ” De helden van Almere ” kom je er er al gauw achter dat de toppers in de triathlon langer en harder trainen dan voetballers om uiteindelijk alleen maar kosten te maken en moeite te doen voor hooguit een middenklassertje op vier wielen. De persoonlijke verhalen kunnen zich goed meten met overspeligheid in een parkeergarage, een overstap naar Barcelona of een feest met drank en vrouwen. Ellen van Langen hoefde maar 800 meter te lopen na haar overstap naar Barcelona en inmiddels is ze aan het relativeren geslagen. Dat kan ze goed. Bijna even goed als de gestopte linksbuiten van de Harkemase Boys. Niks verdedigingen van geitenkaas, hooguit valt iemand op, uit of aan. Van Barcelona 92 kunnen weinigen zich verder herinneren wie er derde werd bij hink-stap-sprong. Sportroem is nog korter dan het lontje van het vuurwerk waarmee wij het jaar uitluiden.

De weg naar gerechtigheid is daarentegen een hele lange. Dat is ook wat mijn geschiedenisleraar op de middelbare school ons leerde : de techniek gaat vooruit, de ethiek niet of nauwelijks. De achterstand is verontrustend groot. De tijd waarin wij leven lijkt erg veel op de nadagen van het Romeinse Rijk. Toen verzamelde het verveelde volk zich in het Colosseum en omdat we daar niet meer met zijn allen inpassen kwam er tv en internet. Tegenwoordig krijgen de leeuwen beter voer en hebben we Idols, de Elfstedentocht en het WK in Johannesburg voor wie slecht zonder leeuwen kan. Waar het allemaal op af gaat met de overdemocratisering zie je terug in de mate waarin allerlei infantiele kwekkers zich kunnen laten gelden. Iedereen kan en mag overal over meepraten, ook in de sport. Babylon, kakofonie. Wie weet alles over geitenkaas ? Niet de geitenboer of de deskundige.

Het sportjaar 1992 is nagenoeg vergeten, over de ochtendmist in Almere in 1992 kunnen allen meepraten die daar toen vier uur moesten wachten om te water gelaten te worden. In 2010 is de triathlon nog even lang en nog altijd zwaarder dan de Elfstedentocht. Er zijn vrijwel geen weersomstandigheden denkbaar waarbij het niet door zou kunnen gaan. Bij de Elfstedentocht is dat precies andersom. Dat onvoorspelbare is ook leuk, maar geen reden om de dijk van de polder lek te prikken als de triathlon in zicht komt. Op een obscuur pornokanaal kun je een slechte samenvatting vinden van 3,8 km. zwemmen, 180 km. fietsen en daarna de marathon. Straks kun je over de hele wereld weer beelden zien van Mart Smeets in zijn nieuwe trui, temidden van Friese folklore en met een knipoog naar Pim Mulier. De 160 km. lange loop langs onze kust, de JKM, zal weer geen dikke hagen toeschouwers bij de finish hebben en de helden van 63 leven voort in een slechte film en soepmutsen omdat kou tussen je oren schijnt te zitten. Amundsen was geloofwaardiger. Tal van mijn eigen PR-tijden liep ik in 1992, het slechtste jaar uit mijn leven. Mijn tijden hadden weinig om de hakken. Mijn hel van 92 was een zonovergoten lentedag. Ik ga eens lekker sport kijken , tijd voor de ontknoping van het Vierschansentoernooi. Daar kijken in Nederland even veel mensen naar dan in Gronau naar het schaatsen.

© hardloopnieuws.nl

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De hel van 92

Zo-n Elfstedentocht stelt weinig voor. Soms zit er wel eens een tussen die wat selectiever overkomt, maar meestal was het niet nodig de kunstijsbaan te betreden om het te halen. Zonder kunstijs lukte het meetal ook. Voor velen begon de training bij het eerste ijs op de vaart en nu kun je er ingewikkelde boeken over kopen. Wie zich in het dagelijks leven voldoende lichamelijk uitslooft om twaalf uur op twee benen te kunnen staan haalt het wel.

1 januari 2010 (0 reacties)

All along the Watchtower

Door Jitze Weber


Jitze Weber schrijft voor hardloopnieuws.nl zijn column “All along the Watchtower”.

Zo-n Elfstedentocht stelt weinig voor. Soms zit er wel eens een tussen die wat selectiever overkomt, maar meestal was het niet nodig de kunstijsbaan te betreden om het te halen. Zonder kunstijs lukte het meestal ook. Voor velen begon de training bij het eerste ijs op de vaart en nu kun je er ingewikkelde boeken over kopen. Wie zich in het dagelijks leven voldoende lichamelijk uitslooft om twaalf uur op twee benen te kunnen staan haalt het wel. De sportieve verbeelding van het lijden mag wel eens wat genuanceerd worden. Er zijn evenementen die meer training en toewijding vragen en tegelijkertijd de aandacht van het publiek moeten ontberen. Soms komt dat omdat men strijd wil zien vanuit een stoeltje. Alles gelardeerd met een vleugje geweld, gemenigheid, techniek, sluwheid of teamgeest. Prestatieve normen spelen een bijrol als het gaat om kijken en gezien worden. Bij de voetbalbond weten ze dat ze het te bont maken en vanachter de bestuurstafel wordt er nu een lobby op touw gezet om de salarissen over de volle breedte te verlagen. Ik kan mij niet voorstellen dat dat lukt. Het is een luxeprobleem dat een hardloper zelden zal meemaken. Veel schaatsers ook niet, al hebben sommigen tijdelijk een redelijke bolide onder hun kont. Grofweg kun je stellen dat het grote publiek liever teamsport ziet omdat mensen sociale wezens zijn. De projectie van saamhorigheid is meer terug te vinden in een slimme combinatie op het voetbalveld dan in het voortzwoegen van de intrinsiek gemotiveerde loper. Het verhaal kan nog zo fantastisch zijn, wat je aan hardlopen ziet is steeds hetzelfde. Lezend in ” De helden van Almere ” kom je er er al gauw achter dat de toppers in de triathlon langer en harder trainen dan voetballers om uiteindelijk alleen maar kosten te maken en moeite te doen voor hooguit een middenklassertje op vier wielen. De persoonlijke verhalen kunnen zich goed meten met overspeligheid in een parkeergarage, een overstap naar Barcelona of een feest met drank en vrouwen. Ellen van Langen hoefde maar 800 meter te lopen na haar overstap naar Barcelona en inmiddels is ze aan het relativeren geslagen. Dat kan ze goed. Bijna even goed als de gestopte linksbuiten van de Harkemase Boys. Niks verdedigingen van geitenkaas, hooguit valt iemand op, uit of aan. Van Barcelona 92 kunnen weinigen zich verder herinneren wie er derde werd bij hink-stap-sprong. Sportroem is nog korter dan het lontje van het vuurwerk waarmee wij het jaar uitluiden.

De weg naar gerechtigheid is daarentegen een hele lange. Dat is ook wat mijn geschiedenisleraar op de middelbare school ons leerde : de techniek gaat vooruit, de ethiek niet of nauwelijks. De achterstand is verontrustend groot. De tijd waarin wij leven lijkt erg veel op de nadagen van het Romeinse Rijk. Toen verzamelde het verveelde volk zich in het Colosseum en omdat we daar niet meer met zijn allen inpassen kwam er tv en internet. Tegenwoordig krijgen de leeuwen beter voer en hebben we Idols, de Elfstedentocht en het WK in Johannesburg voor wie slecht zonder leeuwen kan. Waar het allemaal op af gaat met de overdemocratisering zie je terug in de mate waarin allerlei infantiele kwekkers zich kunnen laten gelden. Iedereen kan en mag overal over meepraten, ook in de sport. Babylon, kakofonie. Wie weet alles over geitenkaas ? Niet de geitenboer of de deskundige.

Het sportjaar 1992 is nagenoeg vergeten, over de ochtendmist in Almere in 1992 kunnen allen meepraten die daar toen vier uur moesten wachten om te water gelaten te worden. In 2010 is de triathlon nog even lang en nog altijd zwaarder dan de Elfstedentocht. Er zijn vrijwel geen weersomstandigheden denkbaar waarbij het niet door zou kunnen gaan. Bij de Elfstedentocht is dat precies andersom. Dat onvoorspelbare is ook leuk, maar geen reden om de dijk van de polder lek te prikken als de triathlon in zicht komt. Op een obscuur pornokanaal kun je een slechte samenvatting vinden van 3,8 km. zwemmen, 180 km. fietsen en daarna de marathon. Straks kun je over de hele wereld weer beelden zien van Mart Smeets in zijn nieuwe trui, temidden van Friese folklore en met een knipoog naar Pim Mulier. De 160 km. lange loop langs onze kust, de JKM, zal weer geen dikke hagen toeschouwers bij de finish hebben en de helden van 63 leven voort in een slechte film en soepmutsen omdat kou tussen je oren schijnt te zitten. Amundsen was geloofwaardiger. Tal van mijn eigen PR-tijden liep ik in 1992, het slechtste jaar uit mijn leven. Mijn tijden hadden weinig om de hakken. Mijn hel van 92 was een zonovergoten lentedag. Ik ga eens lekker sport kijken , tijd voor de ontknoping van het Vierschansentoernooi. Daar kijken in Nederland even veel mensen naar dan in Gronau naar het schaatsen.

© hardloopnieuws.nl

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *