Ad
< terug

Dick Swaab en Hinkepinkeltjesland

21 januari 2014 (0 reacties)

Door Jitze Weber

Ergens moet het zijn. Hinkepinkeltjesland. Het is alleen wel erg moeilijk te vinden. Het is er dun bevolkt en er wordt veel vis gegeten. Men drinkt er ook veel rode wijn. Men is er dol op pasta. Al jaren ben ik op reis naar Hinkepinkeltjesland. Het is een heel eind, maar mijn trouwe vriend Wolkenverdrietje zorgt dat ik de benen blijf nemen in plaats van de luie alternatieven zoals : poeders en pillen, gesubsidieerde meepraters, rampenklinieken of buurvrouwen . Die laatste worden me sinds kort van regeringswege als alternatief voorgesteld voor als ik geen eigen bijdrage wil betalen en toch geestelijke bijstand zoek. Waardeloos voorstel natuurlijk. Aan aardige buurvrouwen geen gebrek, maar het is wel erg banaal om de gezondheidszorg zo te bagatelliseren. Bovendien blijf ik er op vertrouwen dat ik Hinkepinkeltjesland nog vind.

Ons grootste loopblad gelooft ook steeds minder in benen. Op de site las ik dat depressies niet met alleen lopen weggehouden kunnen worden. Gelukkig lukt me dat inmiddels tientallen jaren. Niet alle informatie moet je serieus nemen. Vorige week kwam ook nog het wetenschappelijk bewijs dat eenmaal verworven overgewicht eigenlijk niet meer terug te draaien is. Ben ik soms al in Hinkepinkeltjesland ? Het zou kunnen, de veertig kilo die ik dertig jaar geleden verloor heb ik de laatste twintig jaar niet meer met me meegezeuld, dus wie weet blijven ze de komende tien jaar ook wel weg. Rode wijn vond ik al jaren lekker. Dat schijnt zo goed voor astronauten te zijn. Resveratrol, wat er in voorkomt, zou beweging kunnen vervangen in de strijd tegen botontkalking. Het neemt het negatieve effect van inactiviteit grotendeels weg. Uiteraard is deze kennis afkomstig van Franse wetenschappers. Zo doe je nog eens wat voor armlastige wijnboeren. Even overwoog ik nog te stoppen met hardlopen. Meer wijn drinken leek me een redelijk alternatief. Geen Winehouse meer te vinden aan de Via Grappia naar Hinkepinkeltjesland. Toen ben ik maar weer doorgelopen. Andere aspirant-bewoners van Hinkepinkeltjesland gaan zich soms te buiten aan chocola. Dat zou er dan volgens de jongste gegevens gemakkelijk toe kunnen leiden dat je gedwongen wordt je in het Tranendal te vestigen. Wie traantjes wegpinkt grijpt wel eens naar een chocolaatje. Helemaal fout. Het eten van chocola zou de oorzaak van depressieve gevoelens kunnen zijn. Dat nieuws komt uit Californië. Daar is het overgewicht een even groot probleem als de schuldenlast. Steeds meer rekruten komen in de Obamarepubliek niet meer door de keuring omdat ze te dik zijn. Nu maar hopen dat de dikkertjes uit de USA hun verzekeringspremie betaald hebben. Dan mogen ze misschien wel een jaartje Waldkuren in Hinkepinkeltjesland. Mits ze Hinkepinkeltjesland kunnen vinden natuurlijk. Het is een raar land. Een definitieve verblijfsvergunning moet zwaar bevochten worden. De grenzen zijn vaag en wie niet op tijd de benen neemt wordt uitgezet. Veel lopers denken dat het in Mexico ligt. Dat de loopcultuur van de Tarahumara er mee te maken heeft. Forget it ! Er zwemt geen vis tussen de cactussen. Stoned word je in Mexico van andere dingen dan van hardlopen.

De reis was lang, maar uiteindelijk mocht ik jaren blijven. De prijs was hoog, maar het is aangenaam toeven in Hinkepinkeltjesland. Je bent er zonder er te zijn. Wie er is, moet wel op weg blijven . Wie de reis staakt wordt verbannen. Het kost tijd en vrienden, maar het geeft ook tijd en vrienden. Wie zich hier vestigt maakt keuzes die niet voor iedereen zijn weggelegd. Geen land voor Dick Swaab. Dick ziet niets in hardlopen. Aanleg en omstandigheden in je jeugd. Daar komt het van . Soms zit het mee en anderen hebben pech. Weinig aan te doen. Dick is de autoriteit en lopers op weg naar Hinkepinkeltjesland hebben het vaak aan de stok met autoriteiten. Dat soort lopers kiest het alternatief. Overal op de wereld zijn dwaalsporen. De fout die een enkeling maakt is te denken dat elk dwaalspoor een redelijk alternatief is. Als je als representant van de Tarahumara je lopen gaat kapitaliseren in de grote stad, dan blijf je een natuurmens. Als exportproduct van Mexico is het hardlopen minder relevant. Waar ik naar toe wil met dit verhaal ? Naar Hinkepinkeltjesland. Het zullen er slechts weinigen zijn. Wie het minder dan twee uur volhoudt mag best zwaaien, maar komt er nooit. Wolkenverdrietje blijft het me toeroepen : Onderweg blijven, daar gaat het om.

© hardloopnieuws.nl

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dick Swaab en Hinkepinkeltjesland

29 juli 2011 (0 reacties)

Door Jitze Weber

Ergens moet het zijn. Hinkepinkeltjesland. Het is alleen wel erg moeilijk te vinden. Het is er dun bevolkt en er wordt veel vis gegeten. Men drinkt er ook veel rode wijn. Men is er dol op pasta. Al jaren ben ik op reis naar Hinkepinkeltjesland. Het is een heel eind, maar mijn trouwe vriend Wolkenverdrietje zorgt dat ik de benen blijf nemen in plaats van de luie alternatieven zoals : poeders en pillen, gesubsidieerde meepraters, rampenklinieken of buurvrouwen . Die laatste worden me sinds kort van regeringswege als alternatief voorgesteld voor als ik geen eigen bijdrage wil betalen en toch geestelijke bijstand zoek. Waardeloos voorstel natuurlijk. Aan aardige buurvrouwen geen gebrek, maar het is wel erg banaal om de gezondheidszorg zo te bagatelliseren. Bovendien blijf ik er op vertrouwen dat ik Hinkepinkeltjesland nog vind.

Ons grootste loopblad gelooft ook steeds minder in benen. Op de site las ik dat depressies niet met alleen lopen weggehouden kunnen worden. Gelukkig lukt me dat inmiddels tientallen jaren. Niet alle informatie moet je serieus nemen. Vorige week kwam ook nog het wetenschappelijk bewijs dat eenmaal verworven overgewicht eigenlijk niet meer terug te draaien is. Ben ik soms al in Hinkepinkeltjesland ? Het zou kunnen, de veertig kilo die ik dertig jaar geleden verloor heb ik de laatste twintig jaar niet meer met me meegezeuld, dus wie weet blijven ze de komende tien jaar ook wel weg. Rode wijn vond ik al jaren lekker. Dat schijnt zo goed voor astronauten te zijn. Resveratrol, wat er in voorkomt, zou beweging kunnen vervangen in de strijd tegen botontkalking. Het neemt het negatieve effect van inactiviteit grotendeels weg. Uiteraard is deze kennis afkomstig van Franse wetenschappers. Zo doe je nog eens wat voor armlastige wijnboeren. Even overwoog ik nog te stoppen met hardlopen. Meer wijn drinken leek me een redelijk alternatief. Geen Winehouse meer te vinden aan de Via Grappia naar Hinkepinkeltjesland. Toen ben ik maar weer doorgelopen. Andere aspirant-bewoners van Hinkepinkeltjesland gaan zich soms te buiten aan chocola. Dat zou er dan volgens de jongste gegevens gemakkelijk toe kunnen leiden dat je gedwongen wordt je in het Tranendal te vestigen. Wie traantjes wegpinkt grijpt wel eens naar een chocolaatje. Helemaal fout. Het eten van chocola zou de oorzaak van depressieve gevoelens kunnen zijn. Dat nieuws komt uit Californië. Daar is het overgewicht een even groot probleem als de schuldenlast. Steeds meer rekruten komen in de Obamarepubliek niet meer door de keuring omdat ze te dik zijn. Nu maar hopen dat de dikkertjes uit de USA hun verzekeringspremie betaald hebben. Dan mogen ze misschien wel een jaartje Waldkuren in Hinkepinkeltjesland. Mits ze Hinkepinkeltjesland kunnen vinden natuurlijk. Het is een raar land. Een definitieve verblijfsvergunning moet zwaar bevochten worden. De grenzen zijn vaag en wie niet op tijd de benen neemt wordt uitgezet. Veel lopers denken dat het in Mexico ligt. Dat de loopcultuur van de Tarahumara er mee te maken heeft. Forget it ! Er zwemt geen vis tussen de cactussen. Stoned word je in Mexico van andere dingen dan van hardlopen.

De reis was lang, maar uiteindelijk mocht ik jaren blijven. De prijs was hoog, maar het is aangenaam toeven in Hinkepinkeltjesland. Je bent er zonder er te zijn. Wie er is, moet wel op weg blijven . Wie de reis staakt wordt verbannen. Het kost tijd en vrienden, maar het geeft ook tijd en vrienden. Wie zich hier vestigt maakt keuzes die niet voor iedereen zijn weggelegd. Geen land voor Dick Swaab. Dick ziet niets in hardlopen. Aanleg en omstandigheden in je jeugd. Daar komt het van . Soms zit het mee en anderen hebben pech. Weinig aan te doen. Dick is de autoriteit en lopers op weg naar Hinkepinkeltjesland hebben het vaak aan de stok met autoriteiten. Dat soort lopers kiest het alternatief. Overal op de wereld zijn dwaalsporen. De fout die een enkeling maakt is te denken dat elk dwaalspoor een redelijk alternatief is. Als je als representant van de Tarahumara je lopen gaat kapitaliseren in de grote stad, dan blijf je een natuurmens. Als exportproduct van Mexico is het hardlopen minder relevant. Waar ik naar toe wil met dit verhaal ? Naar Hinkepinkeltjesland. Het zullen er slechts weinigen zijn. Wie het minder dan twee uur volhoudt mag best zwaaien, maar komt er nooit. Wolkenverdrietje blijft het me toeroepen : Onderweg blijven, daar gaat het om.

© hardloopnieuws.nl

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *