Ad
< terug

Ding

21 januari 2014 (0 reacties)

Hardlopen

Door Henk van Duuren

Marathonloper Henk van Duuren schrijft voor hardloopnieuws de column “hardlopen”.

Fris gedoucht en nog nagenietend van de mooie halve marathon van Warnsveld stapte ik het sportzaaltje binnen om mijn startnummer in te leveren. Achter een tafel stonden drie dames, die als dank voor deelname aan de Hanzeloop een herinnering uitdeelden. De middelste van de drie, een vriendelijk ogende dame met krullend haar, ruilde mijn startnummer in voor een lapje met daarop de naam van de loop. Ik nam het aan en dacht in eerste instantie aan een zakje, maar de onderkant bleek open. Ik keek daarbij kennelijk zo verbaasd dat de dames achter de tafel in de lach schoten.

De donkere ogen van de dame met het krullend haar vertoonden opeens ondeugende sterretjes. Ze pakte het ding uit mijn hand en zei dat het een das was, maar dat je het ook kon gebruiken als mutsje. Dan moest je het koordje aantrekken en ze voegde daad bij het woord. Ik geloofde er niets van, dacht dat ze me voor de gek hield, maar een collega hardloper beaamde het verhaal. “Veel plezier ermee!”, lachte de vrouw. Terwijl ik de sportzaal uitliep voelde ik de spottende pretogen in mijn rug prikken. Ik propte het ding, wat het nu ook werkelijk mocht zijn, in mijn sporttas en aanvaardde de terugtocht.

Thuis gekomen legde ik het op de plank naast al de andere goed bedoelde attributen, die verstrekt worden na een loop. Het is een bonte verzameling van T-shirts, bekers, kopjes, tasjes, dasjes, petjes en nog meer van die goed bedoelde prullaria. In het begin vroeg ik me af wat ik toch moest doen met al het gekregen goed. De T-shirts droeg ik af als ik aan het werk was in en rond het huis. De laatste daad die ermee verricht werd was vaak het uitpoetsen van de op de auto aangebrachte was. De rest lag er maar te liggen.

De bestemming van het spul veranderde door de komst van een neef uit het verre Australië. Hij vond het prachtig en meer dan de helft van mijn voorraad nam hij mee. Op dat moment besefte ik dat ik er anderen een plezier mee kon doen. Nu vinden de bij elkaar gelopen herinneringen vlot aftrek binnen de familie en kennissenkring. Het ding, want een naam kan er ik niet voor bedenken, van de Hanzeloop zal ook wel een nieuwe eigenaar krijgen.

Denk nu niet dat ik het verstrekken van een aandenken niet waardeer. Prachtig dat organisaties iets bedenken om origineel te zijn. Mijn voorkeur gaat toch nog altijd uit naar het krijgen van een mooie medaille na afloop van een halve of hele marathon. Niet een kitscherig ding, maar een fraai geslagen exemplaar met een mooie voorstelling op de voorzijde en een datum op de achterzijde. Die ontfutselt niemand me, want dat is voor mij een echt hebbedingetje.

© hardloopnieuws.nl

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ding

19 september 2006 (0 reacties)

Hardlopen

Door Henk van Duuren

Marathonloper Henk van Duuren schrijft voor hardloopnieuws de column “hardlopen”.

Fris gedoucht en nog nagenietend van de mooie halve marathon van Warnsveld stapte ik het sportzaaltje binnen om mijn startnummer in te leveren. Achter een tafel stonden drie dames, die als dank voor deelname aan de Hanzeloop een herinnering uitdeelden. De middelste van de drie, een vriendelijk ogende dame met krullend haar, ruilde mijn startnummer in voor een lapje met daarop de naam van de loop. Ik nam het aan en dacht in eerste instantie aan een zakje, maar de onderkant bleek open. Ik keek daarbij kennelijk zo verbaasd dat de dames achter de tafel in de lach schoten.

De donkere ogen van de dame met het krullend haar vertoonden opeens ondeugende sterretjes. Ze pakte het ding uit mijn hand en zei dat het een das was, maar dat je het ook kon gebruiken als mutsje. Dan moest je het koordje aantrekken en ze voegde daad bij het woord. Ik geloofde er niets van, dacht dat ze me voor de gek hield, maar een collega hardloper beaamde het verhaal. “Veel plezier ermee!”, lachte de vrouw. Terwijl ik de sportzaal uitliep voelde ik de spottende pretogen in mijn rug prikken. Ik propte het ding, wat het nu ook werkelijk mocht zijn, in mijn sporttas en aanvaardde de terugtocht.

Thuis gekomen legde ik het op de plank naast al de andere goed bedoelde attributen, die verstrekt worden na een loop. Het is een bonte verzameling van T-shirts, bekers, kopjes, tasjes, dasjes, petjes en nog meer van die goed bedoelde prullaria. In het begin vroeg ik me af wat ik toch moest doen met al het gekregen goed. De T-shirts droeg ik af als ik aan het werk was in en rond het huis. De laatste daad die ermee verricht werd was vaak het uitpoetsen van de op de auto aangebrachte was. De rest lag er maar te liggen.

De bestemming van het spul veranderde door de komst van een neef uit het verre Australië. Hij vond het prachtig en meer dan de helft van mijn voorraad nam hij mee. Op dat moment besefte ik dat ik er anderen een plezier mee kon doen. Nu vinden de bij elkaar gelopen herinneringen vlot aftrek binnen de familie en kennissenkring. Het ding, want een naam kan er ik niet voor bedenken, van de Hanzeloop zal ook wel een nieuwe eigenaar krijgen.

Denk nu niet dat ik het verstrekken van een aandenken niet waardeer. Prachtig dat organisaties iets bedenken om origineel te zijn. Mijn voorkeur gaat toch nog altijd uit naar het krijgen van een mooie medaille na afloop van een halve of hele marathon. Niet een kitscherig ding, maar een fraai geslagen exemplaar met een mooie voorstelling op de voorzijde en een datum op de achterzijde. Die ontfutselt niemand me, want dat is voor mij een echt hebbedingetje.

© hardloopnieuws.nl

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *