Ad
< terug

Kim Dillen in verwachting

7 januari 2018 (0 reacties)

Kim Dillen beschrijft de weken na de marathon van Berlijn, ze is zwanger

De week erna…alles veranderde zonder dat we het wisten.Er was een plan voor ná Berlijn. Een lange termijn plan én een korte termijn plan. Maar of dat korte termijn plan zou lukken, wist niemand. Eindhoven 1/2 marathon, 7-heuvelenloop, Montferland run, Dronten 1/2 marathon, alle wedstrijden stonden al in de agenda. Eindhoven ging bijzonder soepel: 1 uur 15 min met big smile al zwaaiend door Eindhoven. Zo mooi in de eigen stad lopen. Na Eindhoven ging het echter sterk bergafwaarts. Overtraind? Ik werd ook nog erg verkouden wat erg lang duurde. Kon wel werken maar eind van de dag was de tank aardig leeg. Hartslag hoog. Toen ik Wilfred niet meer kon volgen, hadden we wel een vermoeden. Het kon haast niet anders. Ik ben nooit ziek. Toch maar eens testen….

En jawel, al onze vermoedens werden bevestigd. Al mijn verwachtingen dat het onmogelijk zou zijn met mijn lijf waar ik altijd zoveel van vraag, bleken niet juist. Ik zag namelijk twee streepjes! Ik ben zwanger!!!!!! Ongeloof, tranen, geluk…

Het geluksgevoel werd al snel overschaduwd met spanning en onzekerheid. Ongeloof zelfs. Zou de test wel kloppen? In mijn lijf stonden alle signalen op groen. Mijn buik was dagelijks bezig met het herschikken van alle organen, zo voelde het. Bij joggen pompte mijn hart alsof ik intervals liep. In het begin vond ik het vervelend, maar gaandeweg kreeg ik hieruit de bevestiging dat het allemaal goed ging daarbinnen, dat ons kindje zich bleef ontwikkelen. De angst dat het mis gaat was ontstaan doordat het in mijn naaste omgeving vaak mis gegaan is. Waarom zou het mij daarom wel zo goed af gaan, vroeg ik me steeds af. Altijd bleef ik maar voorzichtig, mezelf behoedend voor eventuele tegenvallers. Zelfs tot een minuut voor de eerste echo. Gelukkig is Wilfred erg relaxed en brengt me tot rust.De echo bleek gewoon goed te zijn! Met grote ogen kijken we naar dat kleine wezentje in mijn buik. We zien lange benen, het hartje bonst en hij zwaait (dat denken we dan maar). Wauw! Tranen wederom. Zo bijzonder dit.

Inmiddels heb ik er bijna 15 weken op zitten. Blijkbaar ben ik enkele dagen na Berlijn zwanger geworden. Voel me gezegend met een lijf dat op dit sportniveau zo in balans blijkt te zijn. Grote dank ook aan Natusport die hiertoe bijdragen met de juiste supplementen.

Nu is het wennen met aan lichaam dat ik niet meer ‘in control’ heb. Mijn altijd zo sterke lichaam waarop ik blindelings kan vertrouwen, laat me steeds vaker in de steek. Ik ren nog steeds, weliswaar extensief, maar langzaam piept en kraakt het. Ik geniet van iedere dag dat het nog kan en verken alternatieven om licht in conditie te blijven. En hopelijk durf ik steeds meer te gaan genieten van de zwangerschap.

Lees hier verder op het blog van Kim Dillen

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *