Ad
< terug

Zeg nooit: Nooit

21 januari 2014 (0 reacties)

Hardlopen

Het spelen in groepsverband geeft veel mensen plezier en voldoening. Zelf heb ik, jaren geleden, de teamsport vaarwel gezegd. Als onderdeel van een ploeg wordt er iets van je verwacht; training, inzet, enthousiasme, maar ook talent en vaardigheid. Aan die twee laatste componenten ontbreekt het me eigenlijke bij alle teamsporten. De bal die je dan in de wedstrijd niet, maar na de wedstrijd wèl werd toegespeeld, was er een waarop negatieve kritiek, woede en de schimpscheuten van anderen met hoofdletters stond gedrukt. Gelukkig was er altijd een derde helft, waar ik mijn frustraties en ontgoocheling met teveel alcoholische drankjes letterlijk verdronk.

Mijn schouders bleken niet sterk genoeg om week in week uit òf de reserve òf de pispaal te zijn van de groep spelers. Na een vijftal verenigingen in diverse takken van sport stond mijn besluit vast; nooit meer speler zijn in een team. De loopsport is daar uitstekend geschikt voor. Je loopt voor jezelf en niemand hoeft kritiek op je te hebben. Niemand is afhankelijk van jouw prestatie en de enige, die jou op de kop kan en mag geven ben je zelf. Met evenveel inzet, training, enthousiasme en doorzettingsvermogen als ik bij de andere sporten ten toon spreidde, beoefen ik de loopsport al decennia. Als iemand na een wedstrijd opmerkt, dat ik ooit wel eens beter heb gelopen, dan haal ik mijn schouders op en zeg zoiets als: “Dat kan, volgende keer beter of slechter. Mij maakt het niet uit!”

Nu ben ik wel lid van een vereniging en wat doet zich nu voor? In de categorie waar ik thuis hoor zitten drie lopers, die deel nemen aan het Nederlands Kampioenschap Cross. Daar kun je ook als team aan deelnemen. Er werd me gevraagd om mee te doen om het noodzakelijke kwartet vol te maken. Per vereniging moeten er namelijk vier leden mee doen per leeftijdscategorie, want anders telt het niet. Ik werd meteen bestempeld als de belangrijkste man. Ik moest maar eens kijken in het reglement. Bij www.nkcross.nl had ik gauw gevonden, waarom ik zo belangrijk ben; hoe minder punten een vereniging heeft, hoe hoger de klassering. Ik voelde me meteen het vijfde rad aan de wagen, want naast de drie toppers van mijn club weet ik, na raadpleging van de deelnemerslijst, dat ik in de tweede helft van het deelnemersveld ga eindigen.

Na een nachtje slapen en piekeren was ik er uit en besloot om mee te doen, realiserend dat ik daarmee de gelofte aan mezelf verbrak. Ik ben namelijk erg nieuwsgierig hoe het zal verlopen. Als ik een goede dag heb, kan ik af en toe nog redelijk meekomen in mijn categorie en op de dag zelf hoop ik een goed vierde wiel aan de wagen te zijn. Bij de finish ligt straks het antwoord op de vraag of ik een juiste beslissing heb genomen. Ik heb in ieder geval de les geleerd om nooit meer ‘nooit! te zeggen.

© hardloopnieuws.nl

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zeg nooit: Nooit

22 februari 2008 (0 reacties)

Hardlopen

Het spelen in groepsverband geeft veel mensen plezier en voldoening. Zelf heb ik, jaren geleden, de teamsport vaarwel gezegd. Als onderdeel van een ploeg wordt er iets van je verwacht; training, inzet, enthousiasme, maar ook talent en vaardigheid. Aan die twee laatste componenten ontbreekt het me eigenlijke bij alle teamsporten. De bal die je dan in de wedstrijd niet, maar na de wedstrijd wèl werd toegespeeld, was er een waarop negatieve kritiek, woede en de schimpscheuten van anderen met hoofdletters stond gedrukt. Gelukkig was er altijd een derde helft, waar ik mijn frustraties en ontgoocheling met teveel alcoholische drankjes letterlijk verdronk.

Mijn schouders bleken niet sterk genoeg om week in week uit òf de reserve òf de pispaal te zijn van de groep spelers. Na een vijftal verenigingen in diverse takken van sport stond mijn besluit vast; nooit meer speler zijn in een team. De loopsport is daar uitstekend geschikt voor. Je loopt voor jezelf en niemand hoeft kritiek op je te hebben. Niemand is afhankelijk van jouw prestatie en de enige, die jou op de kop kan en mag geven ben je zelf. Met evenveel inzet, training, enthousiasme en doorzettingsvermogen als ik bij de andere sporten ten toon spreidde, beoefen ik de loopsport al decennia. Als iemand na een wedstrijd opmerkt, dat ik ooit wel eens beter heb gelopen, dan haal ik mijn schouders op en zeg zoiets als: “Dat kan, volgende keer beter of slechter. Mij maakt het niet uit!”

Nu ben ik wel lid van een vereniging en wat doet zich nu voor? In de categorie waar ik thuis hoor zitten drie lopers, die deel nemen aan het Nederlands Kampioenschap Cross. Daar kun je ook als team aan deelnemen. Er werd me gevraagd om mee te doen om het noodzakelijke kwartet vol te maken. Per vereniging moeten er namelijk vier leden mee doen per leeftijdscategorie, want anders telt het niet. Ik werd meteen bestempeld als de belangrijkste man. Ik moest maar eens kijken in het reglement. Bij www.nkcross.nl had ik gauw gevonden, waarom ik zo belangrijk ben; hoe minder punten een vereniging heeft, hoe hoger de klassering. Ik voelde me meteen het vijfde rad aan de wagen, want naast de drie toppers van mijn club weet ik, na raadpleging van de deelnemerslijst, dat ik in de tweede helft van het deelnemersveld ga eindigen.

Na een nachtje slapen en piekeren was ik er uit en besloot om mee te doen, realiserend dat ik daarmee de gelofte aan mezelf verbrak. Ik ben namelijk erg nieuwsgierig hoe het zal verlopen. Als ik een goede dag heb, kan ik af en toe nog redelijk meekomen in mijn categorie en op de dag zelf hoop ik een goed vierde wiel aan de wagen te zijn. Bij de finish ligt straks het antwoord op de vraag of ik een juiste beslissing heb genomen. Ik heb in ieder geval de les geleerd om nooit meer ‘nooit! te zeggen.

© hardloopnieuws.nl

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *