Hardloopnieuws

DONCASTER — Vijf jaar geleden liep Beth Dobbin voor Groot-Brittannië op de Olympische Spelen van Tokio. Nu, op haar 32ste, brengt ze meer dan 22 uur per dag in bed door. Ze lijdt aan ME (myalgische encefalomyelitis), en toch kiest ze ervoor om haar verhaal te vertellen — ook al weet ze dat alleen al dit interview haar gezondheid maandenlang kan doen instorten. We lezen haar trieste verhaal op de website van de BBC

“Een gesprek van een half uur kan me in 2027 nog parten spelen”, zegt ze. “Maar ik vond het echt belangrijk om de boodschap naar buiten te brengen.”Dobbin komt haar bed alleen nog uit om te eten en naar het toilet te gaan. Dit jaar verliet ze het huis slechts vijf keer. Een te fel licht of een te hard geluid kan een “crash” uitlokken die 24 uur, 48 uur of in het slechtste geval maanden aanhoudt.”It’s life-decimating,” zegt ze. “Ik heb mijn onafhankelijkheid verloren, mijn gezondheid, het vermogen om te werken, om te sporten.”

Van topatleet naar patiënt
Het begon allemaal met een Covid- en klierkoortsbesmetting na elkaar in de winter van 2021-2022. Ze was niet echt ziek, ontdekte pas via terugwerkende tests dat ze beide virussen had opgelopen. Artsen van British Athletics vonden geen verklaring, dus ging ze door — in een seizoen dat door de pandemie ongewoon volgepropt zat met de WK, de Gemenebestspelen en de EK.Haar gezondheid ging stap voor stap achteruit. Op de WK worstelde ze met een pijnlijke keel, op de Gemenebestspelen werd ze duizelig tijdens het lopen, en op de EK verloor ze het gevoel in haar benen in het startblok. Na een rustperiode van zes weken kon ze amper drie weken trainen. Vier of vijf specialisten zeiden uiteindelijk hetzelfde: dit is ME.De ziekte, ook bekend als chronischevermoeidheidssyndroom, kent geen genezing en geen specifieke behandeling. Patiënten zijn vaak aangewezen op medicatie buiten de officiële indicatie om een aandoening te beheersen die meer dan 200 symptomen kan veroorzaken. Dobbin verzet zich fel tegen de term “chronische vermoeidheid”: “Ik wens dat het alleen vermoeidheid was, dan was het een wandelingetje in het park. Het is zoveel meer dan dat.”

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door BBC SPORT (@bbcsport)

Duizenden wachten op erkenning
Naar schatting hebben meer dan 400.000 mensen in het Verenigd Koninkrijk ME, al kan het werkelijke aantal boven een miljoen liggen. De ernst varieert van mensen die nog kunnen werken tot patiënten die dag en nacht zorg en sondevoeding nodig hebben.De impact op Dobbin en haar familie in Doncaster is groot. “Ik ben zo wanhopig om haar te helpen, maar ik kan niet, want er is niets”, zegt haar vader Jim, oud-voetballer bij onder meer Barnsley en Doncaster Rovers. “Ik zou haar overal mee naartoe nemen, zelfs naar Amerika, maar er is niets.” Moeder Jean: “Je wordt elke dag wakker en voelt je gewoon verdrietig. Ze zou haar leven moeten opbouwen.”Er zijn beperkte gespecialiseerde diensten voor ME binnen de NHS. Dobbin moest 22 maanden wachten op een persoonlijk gesprek met een privéspecialist die ze zelf had gevonden nadat haar financiering bij British Athletics stopte.

Hoop door long Covid
Zondag loopt Dobbins jongere zus Faye de Yorkshire Marathon om geld in te zamelen voor ME Research UK. “Je voelt je zo machteloos. Het voelt alsof dit het enige is wat ik kan doen naast haar emotioneel steunen. Het voelt een beetje als rouw.”Over haar toekomst is Dobbin kort: “Het is helaas erg somber.” Toch ziet ze één lichtpunt. Sinds de coronapandemie en de opkomst van long Covid — met flinke symptoomoverlap met ME — is er meer aandacht en onderzoeksfinanciering gekomen.”Ik hoop dat er in de toekomst iets komt. Atleten worden nu eenmaal meer geloofd dan de gemiddelde persoon. Veel mensen met deze ziekte zeggen tegen mij: ‘Ik word niet geloofd, men denkt dat ik lui ben.’ Ik heb dat nooit meegemaakt. Ik heb een klein platform, en ik voel een zekere plicht om dat te gebruiken.”