Ad
< terug

Boekbespreking: The Greatest

In The Greatest vertelt de Britse schrijver Jim Denison het levensverhaal van Gebrselassie. Eerst de prille jeugd van Gebrselassie die in een hutje op het platteland hoort hoe landgenoot Miruts Yifter in Moskou goud wint op de 10.000 meter.

21 januari 2014 (0 reacties)

De tienduizend meters van Haile Gebrselassie

Door Jurriaan Simonis

Me Europe, me Europe!”, roept een jongen tegen Jos Hermens wanneer die in 1991 in Ethiopië is om looptalent te scouten. Het ventje heeft een aparte, maar snelle loopstijl. Hij is buitengewoon gedreven en hij heeft een brede glimlach. De jonge Haile Gebrselassie had dus al alle eigenschappen die hem later tot zon populaire atleet zouden maken.

In The Greatest vertelt de Britse schrijver Jim Denison het levensverhaal van Gebrselassie. Eerst de prille jeugd van Gebrselassie die in een hutje op het platteland hoort hoe landgenoot Miruts Yifter in Moskou goud wint op de 10.000 meter. Dan zijn begin als loper, zeer tegen de wil van zijn vader die vindt dat Ethiopië meer heeft aan artsen en boeren heeft dan aan hardlopers. De eerste successen komen nadat hij idool in Yifter in levende lijve heeft gezien en beseft dat het ook maar een mens is. Na de ontmoeting met Hermens komen de grote wedstrijden in Europa en de Verenigde Staten met ook de eerste wereldrecords. In 1996 wint hij Olympisch goud in Atlanta en dat kunststukje herhaalt hij in Sydney in 2000 door Paul Tergat op de streep net te kloppen. Daarna gaat het minder. Op de Spelen van Athene eindigt hij als vijfde.

Dat is natuurlijk niet de volledige geschiedenis van Gebrselassie. Hij loopt nog steeds heel hard. Het zou bijvoorbeeld best kunnen dat hij volgende maand in Berlijn een wereldrecord op de marathon loopt. Denison concentreert zich in het boek echter vooral op de 10.000 meter. Dat maakt in elk geval dat hij een redelijk afgeronde geschiedenis kan vertellen. Van de begintijd via de Olympische hoogtepunten naar het moment dat Haile als baanatleet van zijn troon wordt gestoten door Kenenisa Bekele. Pupil Bekele loopt de wereldrecords van koning Haile uit de boeken en gaat er op de Spelen in Athene met het goud vandoor.

Denison maakt er een boeiend verhaal van, vooral ook omdat hij uitstekend in staat is om een 10.000 meter op papier spannend te maken. Er staan ook aardige observaties in, zoals over wat de atleten allemaal doen om hun tegenstanders te misleiden. Na een atletiekgala in Zürich bleef Gebrselassie in het stadion zitten tot de laatste bezoeker was vertrokken. Hij wou niet dat zijn tegenstanders bij de Olympische spelen zouden zien dat hij door een blessure nauwelijks kon lopen.

Toch is het niet helemaal het boek geworden dat ik had willen lezen. Misschien komt dat wel omdat Gebrselassie na dat gebroken ‘Me Europe, me Europe heeft geleerd om zich heel redelijk in het Engels uit te drukken. De interviews met Denison zullen dan ook in het Engels zijn gehouden en niet in het Amhaars, de moedertaal van Gebrselassie. Ik heb de indruk dat hij daardoor nooit helemaal zichzelf heeft kunnen zijn in de interviews. Hij komt soms wel heel erg als een Westerse atleet over. Misschien is het ook wel omdat Jos Hermens hem heeft geleerd dat een goed mediaoptreden net zo belangrijk is voor de hoogte van je startgeld als hoe snel je loopt.

Slechts een enkele keer schemert door hoe het is om je als Ethiopiër staande te houden in de op het Westen gerichte topatletiek. Een mooi verhaal vond ik hoe Hermens had geregeld dat Gebrselassie op één dag door artsen in Bern, Parijs en Helsinki werd onderzocht. De uitkomst was dat Gebrselassie zich meteen aan zijn achillespees liet opereren. Toen hij tien dagen later thuiskwam in Addis Abeba liep hij voorzichtigheidshalve op krukken. Toen zijn familieleden dat zagen waren ze woedend over wat de arts hem aan had gedaan. Wie in Ethiopië op krukken loopt is immers voor het leven kreupel. Zo moest Haile om zijn familie gerust te stellen zijn verband af doen en een paar rondjes door de huiskamer rennen. Zonder meer een prima boek over Haile de hardloper, maar er had wel wat meer in mogen staan over Haile de Ethiopiër in Westerse dienst.

Klik hier om het boek te bestellen

© http://rencapy.web-log.nl/

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Boekbespreking: The Greatest

In The Greatest vertelt de Britse schrijver Jim Denison het levensverhaal van Gebrselassie. Eerst de prille jeugd van Gebrselassie die in een hutje op het platteland hoort hoe landgenoot Miruts Yifter in Moskou goud wint op de 10.000 meter.

28 augustus 2006 (0 reacties)

De tienduizend meters van Haile Gebrselassie

Door Jurriaan Simonis

Me Europe, me Europe!”, roept een jongen tegen Jos Hermens wanneer die in 1991 in Ethiopië is om looptalent te scouten. Het ventje heeft een aparte, maar snelle loopstijl. Hij is buitengewoon gedreven en hij heeft een brede glimlach. De jonge Haile Gebrselassie had dus al alle eigenschappen die hem later tot zon populaire atleet zouden maken.

In The Greatest vertelt de Britse schrijver Jim Denison het levensverhaal van Gebrselassie. Eerst de prille jeugd van Gebrselassie die in een hutje op het platteland hoort hoe landgenoot Miruts Yifter in Moskou goud wint op de 10.000 meter. Dan zijn begin als loper, zeer tegen de wil van zijn vader die vindt dat Ethiopië meer heeft aan artsen en boeren heeft dan aan hardlopers. De eerste successen komen nadat hij idool in Yifter in levende lijve heeft gezien en beseft dat het ook maar een mens is. Na de ontmoeting met Hermens komen de grote wedstrijden in Europa en de Verenigde Staten met ook de eerste wereldrecords. In 1996 wint hij Olympisch goud in Atlanta en dat kunststukje herhaalt hij in Sydney in 2000 door Paul Tergat op de streep net te kloppen. Daarna gaat het minder. Op de Spelen van Athene eindigt hij als vijfde.

Dat is natuurlijk niet de volledige geschiedenis van Gebrselassie. Hij loopt nog steeds heel hard. Het zou bijvoorbeeld best kunnen dat hij volgende maand in Berlijn een wereldrecord op de marathon loopt. Denison concentreert zich in het boek echter vooral op de 10.000 meter. Dat maakt in elk geval dat hij een redelijk afgeronde geschiedenis kan vertellen. Van de begintijd via de Olympische hoogtepunten naar het moment dat Haile als baanatleet van zijn troon wordt gestoten door Kenenisa Bekele. Pupil Bekele loopt de wereldrecords van koning Haile uit de boeken en gaat er op de Spelen in Athene met het goud vandoor.

Denison maakt er een boeiend verhaal van, vooral ook omdat hij uitstekend in staat is om een 10.000 meter op papier spannend te maken. Er staan ook aardige observaties in, zoals over wat de atleten allemaal doen om hun tegenstanders te misleiden. Na een atletiekgala in Zürich bleef Gebrselassie in het stadion zitten tot de laatste bezoeker was vertrokken. Hij wou niet dat zijn tegenstanders bij de Olympische spelen zouden zien dat hij door een blessure nauwelijks kon lopen.

Toch is het niet helemaal het boek geworden dat ik had willen lezen. Misschien komt dat wel omdat Gebrselassie na dat gebroken ‘Me Europe, me Europe heeft geleerd om zich heel redelijk in het Engels uit te drukken. De interviews met Denison zullen dan ook in het Engels zijn gehouden en niet in het Amhaars, de moedertaal van Gebrselassie. Ik heb de indruk dat hij daardoor nooit helemaal zichzelf heeft kunnen zijn in de interviews. Hij komt soms wel heel erg als een Westerse atleet over. Misschien is het ook wel omdat Jos Hermens hem heeft geleerd dat een goed mediaoptreden net zo belangrijk is voor de hoogte van je startgeld als hoe snel je loopt.

Slechts een enkele keer schemert door hoe het is om je als Ethiopiër staande te houden in de op het Westen gerichte topatletiek. Een mooi verhaal vond ik hoe Hermens had geregeld dat Gebrselassie op één dag door artsen in Bern, Parijs en Helsinki werd onderzocht. De uitkomst was dat Gebrselassie zich meteen aan zijn achillespees liet opereren. Toen hij tien dagen later thuiskwam in Addis Abeba liep hij voorzichtigheidshalve op krukken. Toen zijn familieleden dat zagen waren ze woedend over wat de arts hem aan had gedaan. Wie in Ethiopië op krukken loopt is immers voor het leven kreupel. Zo moest Haile om zijn familie gerust te stellen zijn verband af doen en een paar rondjes door de huiskamer rennen. Zonder meer een prima boek over Haile de hardloper, maar er had wel wat meer in mogen staan over Haile de Ethiopiër in Westerse dienst.

Klik hier om het boek te bestellen

© http://rencapy.web-log.nl/

Reacties

    Geen reacties.
Al een account, log hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *